Το διοργάνωσαν, “άγγιξαν” το θαύμα και… μεγαλώνουν χρόνο με το χρόνο!

0

Η ομάδα του Δ.Σ Λευκωσίας εκτός από τη λάμψη που αποκόμισε από την σπουδαία -από κάθε άποψη- διοργάνωση έλαμψε και με την παρουσία της στο παρκέ.

 

Πραγματοποιώντας εκπληκτικό ξεκίνημα στη φάση των ομίλων καθάρισε το Αγρίνιο με 81-49 ενώ στη συνέχεια διέλυσε την ομάδα της Χαλκιδικής με 74-18 και με 2 εύκολες νίκες πέρασε στην προνομιούχα οκτάδα όπου την περίμεναν τα πιο δύσκολα.

Στα προημιτελικά η αρμάδα του Κορομία συνάντησε τον Δ.Σ Πάτρας και με όπλο ένα ξέσπασμα στο δεύτερο ημίχρονο επικράτησε με 72-61 φτάνοντας έτσι στις 4 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης. Εκεί η ομάδα μας βρέθηκε αντιμέτωπη με τον Αστέρα Ευελπίδων (σ’ένα bracket που “χάλασε” νωρίς με τα Ιωάννινα να επικρατούν της ομάδας του Πειραιά μετά από εντυπωσιακή εμφάνιση στην πρεμιέρα, να παίρνουν τελικά την πρωτιά και ν’αποκλείονται από τον Αστέρα Ευελπίδων) και διαβάζοντας καταπληκτικά το παιχνίδι δων Αθηναίων δεν είχαν κανένα πρόβλημα να περάσουν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στον τελικό της διοργάνωσης.

Ακούγοντας πάντως τις δηλώσεις του κόουτς της ομάδας κύριου Κορομία μετά την λήξη του ημιτελικού κατέληξα σε δύο συμπεράσματα. Περιληπτικά ο Κορομίας δήλωσε αυτολεξεί “Ξέρουμε πως θα χάσουμε, δεν έχουμε καμία ελπίδα όμως θα πάμε να το διασκεδάσουμε”. Mind games ή άμεση παραδοχή και συμβιβασμός με τη 2η θέση;

Για όσους παρακολούθησαν τον τελικό μπορείτε κάλλιστα να καταλάβετε ότι η απάντηση ήταν mind games. Η ομάδα της Λευκωσίας όχι μόνο δε μπήκε απλά για να διασκεδάσει, όχι μόνο έβγαλε το λάδι σε 1 από τις 2 διαχρονικές υπερδυνάμεις του θεσμού αλλά με τη διαφορά στον πόντο είχε την τελευταία κατοχή και απώλεσε ΔΥΟ προσπάθειες που πιθανότατα θα της χάριζαν τον τίτλο.

Παρά την ήττα η ομάδα μας έδειξε ότι χρόνο με το χρόνο ανεβαίνει επίπεδο. Οι προσθήκες του Νικόλα Κωνσταντίνου (ΕΘΑ Έγκωμης) αλλά και του Πόλυ Ιερωνυμίδη (Αχιλλέας Καιμακλίου) ήταν καταλυτικές για να γίνει τόσο ανταγωνιστική η ομάδα. Οι δύο τους πρόσφεραν αθροιστικά 37 πόντους 10 ριμπάουντ και 6 ασίστ (κατά μέσο όρο). Αντιλαμβάνεστε πως για μίς ομάδα που σημειώνει μέσο όρο 75.2 πόντους μιλάμε για το 50% της παραγωγικότητας της.

Από την άλλη θα ήταν παράλειψη -μέχρι και αδικία- να μην αναφερθούμε στην υπόλοιπη ομάδα. Ειδικά στους Διονυσίου, Λαμπίδη, Ταουσιάνη και Βορκά σε πρώτη φάση. Ο Διονυσίου είχε το δυσκολότερο έργο απ’όλους αφού η προσθήκη του Νικόλα Κωνσταντίνου τον ανάγκαζε πολλές φορές να κινείται μεταξύ 1 και 2 με το χρόνο του να μειώνεται όμως κατ’εμέ αποτελεί βαρόμετρο για τη λειτουργία της ομάδας. Οι Ταουσιάνης και Λαμπίδης έκαναν ΟΛΗ ΤΗ ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ κινούμενοι κυρίως στο 4 και 5 ενώ η έφεση τους στο μακρινό σουτ έδινε τη δυνατότητα στον Κορομία ν’ανοίγει το γήπεδο. Ο Βορκάς με το αλέγκρο παιχνίδι του έδωσε τεράστιες βοήθειες και ειδικά στα νοκ-άουτ ήταν απολαυστικός αφού αποτέλεσε τον 3ο πυλώνα της επίθεσης της ομάδας της Λευκωσίας.

Ιδιαίτερη μνεία και αναφορά πέραν του κόουτς πρέπει να γίνει και στην… ψυχή αυτής της ομάδας. Οι Κουρσάρης και Σκορδής έζησαν έντονα κάθε στιγμή του τουρνουά και πιθανολογώ πως ενδεχόμενη κατάκτηση του τίτλου θα αποτελούσε το καλύτερο επιστέγασμα για όλες τις ώρες προετοιμασίας και οργάνωσης που έβαλαν για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η διοργάνωση. Κάθε χρόνο πάντως ανεβαίνουν με σταθερά βήματα οπότε που ξέρετε; Μπορεί του χρόνου στις Σέρρες να είναι τελικά η σειρά μας.

Κεφάλια ψηλά κύριοι, συνεχίστε την καλή δουλειά…